Ortalık Toz Duman

Dr. Kerem Şahinboy Ortalık Toz Duman Ortalık toz duman. Havalar sıcak. Ekonomi nanay. Butlan-şutlan derken milletçe aklımızı kaçırmak üzereyiz. Siyaset sahnesi karmakarışık, milletin halini düşünen yok. Elim kaleme gidiyor, yazsam Silivri’deyim; yazmasam gönül razı değil. Sıkıştık kaldık. Bari kendi göbeğimizi kendimiz keselim dedim; kendi kendimize tabiplik yapalım…Moralimiz düzelsin diye, riskli notalara dokunmayan ancak okuyunca belki sizleri bir parça tebessüm ettirecek bir yazı neşredeyim istedim. Yıllar önce bir iş seyahati sebebiyle Sahraaltı Bölgesi'nde yer alan Kumasi kentinden Ejura’ya doğru benim gibi vidaları paslanmış, her ekleminden farklı ses çıkan bir Mazda ile yoldaydım. Yanımda, yerel acenteliğimizi yapan Kwabena isimli meslektaşım vardı. Akra’dan Kumasi’ye kadar yol taha

mmül edilebilir seviyedeydi, ancak Kumasi’den sonra Dune filmindeki gibi sarı renkli kum bulutlarının görüşü otuz metrelere indirdiği stabilize bir eziyete döndü. Bol sallantılı bir yolda birkaç saat direksiyon salladıktan ve farklı kontrol noktalarında aracımızı durdurup ‘sakalını’ koparan polislerle helalleştikten sonra varacağımız papaya çiftliğine ulaştık. İlk tespitte hayatımda gördüğüm en büyük çiftlik burası olmalı diye düşündüm. Aslında çiftliği tek bir parçada görmek mümkün değildi. Yüz binlerce metrekare alana yayılmış, içinde papaya, nuni, ananas, aligundugi (evet, hiç duymadığımız), mango gibi meyveleri yetiştiren bir fabrika çiftlikti. Sahibi (ismini hatırlamıyorum) olan arkadaş, ABD’de yaşadıktan sonra ülkesine dönerek bu geniş alanı satın almış ve üretime başlamıştı. İşleri

de tıkırında görünüyordu. Etrafta onlarca çalışan fide çelikliyor, ekim yapıyor, kasalanmış ürünler depolara taşınıyor, reefer konteynerler rampada yük alıyordu. Ganalı bu arkadaş Türkiye ile iş yapmayı istiyor, Türkiye’deki süpermarket zincirlerine taze meyve satmayı düşünüyordu. Üçümüz masaya oturup hesap yapmaya başladık. Transit süre, navlun, ürünün raf ömrü, şu rotayı kullansak, yok orası olmaz, Antwerp’e gönderelim, oradan kamyonla sevk edelim, ne kadar firemiz olur diye hararetli bir şekilde tartışırken masaya içinde buzların döndüğü büyükçe bir sürahide yeşil bir meyve suyu geldi. Hava sıcak, yol yorgunuyuz. Kafamızın üstünde bir pervane üşengeç bir ritimle dönüyor. Ne kendine faydası var, ne bizi soğutuyor. Ben gayri ihtiyari limonata sandığım buz gibi suyu bardağıma döktüğüm gibi

“Hop, yavaş. Dur” nidaları arasında iki seferde mideye yuvarladım. İksirimiz, nuniden mürekkep, alkollü bir şıraymış. Fermente edilen nuni (tırtıklı bir elma gibi düşünün) soğuk şarap halinde sunulur ve azar azar içilirmiş. Rusya’dan idmanlı olan ben ve karaciğerim bu uyarıları latife olarak alsak da, ikinci bardak sonrasında yukarıda dönen pervane bana biraz yaklaşır gibi oldu. Meret, harareti de kırıyor; üçüncü ‘meyve suyumu’ da içtikten sonra, şuraya bir döşek serin de kıvrılıvereyim şeklinde bir halet-i ruhiyeye büründüm. Elden ne gelir? Zemberek boşalmış ya, bizimkiler de işi gücü bıraktılar, verdik kendimizi nuniye. İş toplantısı, kahkahaların duvarları badana ettiği, asker arkadaşların özlem giderdiği kahvehane sohbetine döndü. Küfelik olduk olacağız. Salon adamıyız (yersen). Beyef

endiliğe toz sürdürmeyelim diye son bir hamleyle kaş göz edip, Kwabena’ya dönüşe geçelim mesajı yolladım, ancak o sırada yaptığım jestlerden bu anlam mı çıktı, yoksa Kwabena kendisine öpücük attım mı sandı, hatırlamıyorum. Bizim çiftlik sahibiyle ayrılırken öyle bir kucaklaşmamız var ki, dışarıdan bakan biri, birinin diğerini askere uğurladığını falan sanırdı. Halbuki adamla iki saat önce tanıştık; şu anda adını bile hatırlamıyorum. Ne ilginç meslek şu lojistikçilik. Altı saatlik dönüş yoluna çıktık, ancak sıcak kavuruyor. Arabada klima yok. Ben serinleyeyim diye Jim Carrey’in Pet Detective filmindeki gibi kafamı camdan dışarı çıkarıp duruyorum. Artık ne durumdaysa, Kwabena da diğer camdan kafasını çıkarıp duruyor.